Rotterdam
is vele steden
een
raamvertelling
In het eerste jaar van het nieuwe millennium
zijn Rotterdam en Porto de culturele hoofdsteden van Europa. Terwijl negen
andere steden zich opmaken om afscheid te nemen van hun titel, en daarmee het
tweede millennium afsluiten, staan Porto en Rotterdam in de startblokken voor
het begin van het derde.
De formule Culturele Hoofdstad van Europa - ooit bedacht in Athene en daar ook
voor het eerst in praktijk gebracht - is bedoeld om jaarlijks de betekenis van
een bepaalde stad voor de Europese cultuur onder de aandacht te brengen.
Omgekeerd zou diezelfde stad laten zien hoezeer zij schatplichtig is aan de
Europese cultuur als geheel. De steden die tot nu toe de titel Culturele Hoofdstad van Europa droegen,
deden dat elk op een andere manier.
Voor Rotterdam waren vooral de voorgangers
Glasgow (1990) en Antwerpen (1993) belangrijk. Glasgow vanwege haar
uitgangspunt dat de hele stad moest delen en deelnemen in het culturele jaar.
Antwerpen omdat Rotterdam hier op het idee kwam om haar eigen nominatie in 1994
te gaan voorbereiden. Toen medio 1998 die nominatie eindelijk door Europa werd
gehonoreerd, konden de voorbereidingen beginnen.
Het allerbelangrijkst bij die
voorbereidingen was de vraag: wat wil Rotterdam bereiken met die titel Culturele Hoofdstad van Europa? Zoals
veel Europese steden heeft Rotterdam een dynamisch, interessant en vitaal
cultureel leven. Jaar in jaar uit biedt zij een keur aan culturele
manifestaties, festivals, voorstellingen en exposities van velerlei soorten en
maten. Natuurlijk kan de eretitel Culturele
Hoofdstad van Europa worden gebruikt om al die cultuur bij een breder
publiek beter onder de aandacht te brengen of om aan het bestaande nog een en
ander toe te voegen. Dat moet ook gebeuren, maar dat is nog niet voldoende om
die titel te rechtvaardigen. Daarvoor moeten er ook andere, inhoudelijke
doelstellingen zijn.
Om die doelstellingen te kunnen formuleren,
inventariseerden de organisatoren van Rotterdam 2001, Culturele Hoofdstad van
Europa, eerst de wensen, ambities en behoeften van de stad, afkomstig uit
allerlei hoeken en gaten, instellingen en initiatieven. Soms vulden die elkaar
aan, soms spraken ze elkaar tegen, soms waren ze helder en concreet en soms
konden ze alleen in abstracte en algemene termen worden geformuleerd.
Analyse van al die dromen, behoeften en
ambities leidde tot een tiental onderwerpen die thans de basis vormen voor de
programmering van Rotterdam 2001, Culturele Hoofdstad van Europa. Tien
karakteristieken van de stad Rotterdam die de agenda vormen voor Rotterdam
2001, Culturele Hoofdstad van Europa.
Rotterdam is many
cities
A narrative
framework
In the first year of
the new millennium Rotterdam and Porto will be the new cultural capitals of
Europe. While nine other cities are readying themselves to part with their
title and, in doing so, will round off the second millennium, Porto and
Rotterdam are ready to go as the third one is about to commence.
The Cultural Capital of Europe formula which
was conceived and first put into practice in Athens, is intended to annually
focus on the meaning of a certain city for European culture. In return this
same city is to show how much it owes to European culture as a whole. The
cities who have used the title of Cultural
Capital of Europe so far, have each done so in a different way.
For Rotterdam its
predecessors Glasgow (1990) and Antwerp (1993) were of particular importance.
Glasgow because of its concept in that the entire city had to take part as well as play a part
in the cultural year. Antwerp because this was where Rotterdam conceived the
idea of preparing its own nomination in 1994. When that nomination was finally
accepted by Europe, mid-1998, the preparations could begin.
Of greatest
importance during these preparations was the question: what is it that
Rotterdam wishes to achieve by its title Cultural
Capital of Europe? Like many European cities, Rotterdam has a dynamic,
interesting and vital cultural life. Year in year out it offers a choice of
cultural events, festivals, performances and exhibitions of every shape and
size. Obviously the honorary title Cultural
Capital of Europe can be used to draw the attention of a broader public to
all this culture more successfully but that is not really enough to justify the
title. Other goals must be included as well.
To be able to formulate
these goals, the organisers of Rotterdam 2001, Cultural Capital of Europe,
set about drawing up a list of the city. s wishes, ambitions and needs
which came from various nooks and crannies, organisations and initiatives. They
were often complementary, often contradictory, sometimes clear and concrete and
at other times could be formulated in only the most abstract and general terms.
Once these dreams
and ambitions had been analysed, some ten topics were arrived at which are now
the basis of the programming of Rotterdam 2001, Cultural Capital of Europe, ten
characteristic features of the city Rotterdam which have shaped the agenda for
Rotterdam 2001, Cultural Capital of Europe.
1. Plezierstad
Rotterdam
is bij voortduring in beweging, formuleerde de Gemeenteraad in 1994 de
grondslag voor haar aanmelding als kandidaat voor de titel Culturele Hoofdstad
van Europa. Transities die de stad heeft
doorgemaakt en doormaakt, vormen uitdaging en zingeving voor een cultureel
hoofdstadjaar. Dat is Rotterdam ten voeten uit. Rotterdam relateert haar
identiteit steeds opnieuw aan de toekomst in plaats van aan het verleden. De
stad vindt zichzelf nooit af, maar is altijd op weg naar morgen. Ze lijkt haar
identiteit te zoeken in het begrip beweging, in dynamiek, in wat haar
voortbeweegt, niet in wat haar vastlegt.
Die dynamiek en toekomstgerichtheid waren
gedurende de hele, voor Rotterdam zeer stormachtig verlopen twintigste eeuw
telkens opnieuw aan de orde. Het buitengewoon rijke uitgaansleven dat de stad
tijdens het Interbellum kende, werd tijdens de Tweede Wereldoorlog in één klap
weggevaagd. Daarna werd decennialang geklaagd over het gemis aan een
uitgaansleven in Rotterdam.
Het afgelopen decennium is er echter sprake geweest
van een opmerkelijke inhaalslag. Er zijn weer verschillende plekken waar
wordt uitgegaan en waar het . s nachts leeft. Een groot nieuw
vermaakstheater opent haar poorten, Rotterdam is het centrum van
jongerencultuur en de culinaire kaart is rijk, divers en van hoge kwaliteit.
Voor jongeren is Rotterdam een meer dan aantrekkelijke plek. Rotterdam is
centrum van fotografie en design en kent vele, goed bezochte festivals.
De programmaserie Plezierstad brengt deze culturele vitaliteit in beeld en ondersteunt
die. Een voor de gelegenheid gemaakte film toont honderd jaar
stadsgeschiedenis. Ook een grote tentoonstelling over de periode van het
Interbellum in Rotterdam, waaraan alle musea en schatkamers van de stad hun
medewerking verlenen, legt een verband tussen toen en nu. Een exclusieve nieuwe
show van Mini & Maxi luistert de opening van het nieuwe Luxor Theater op.
Paul de Leeuw eert het laatste jaar van het belangrijke, oude Luxor Theater met
een speciaal programma.
1.
Fun City
Rotterdam is a city constantly in motion provided the Council with its principal concept for its application in
1994 as a candidate for the title Cultural Capital of Europe. Transitions
which the city has experienced and is experiencing provide challenge and
meaning to a year as cultural capital.
That is Rotterdam to a T. Rotterdam consistently keeps linking its
identity to the future rather than the past. The city never feels it is
complete but forever hastens towards the next day and the next. It seems to
seek to define its sense of self in motion, vitality, in what drives it, not in
what keeps it tied down.
This restless
vitality and focus on the future have kept coming to the fore throughout the
whole of the twentieth century which, for Rotterdam, was an extremely stormy one.
The exceptionally abundant nightlife which the city enjoyed during the period
between the wars was wiped out in one swoop during the Second World War. That
was followed by decade upon decade of complaining about the lack of nightlife
in Rotterdam.
The last ten years,
however, have shown a considerable recovery in this respect. There are various
places where people go out and where it is alive at night. A whole new
entertainment scene has opened up, Rotterdam is the centre of youth culture and
the culinary selection is abundant, varied and of high quality. For younger
people, Rotterdam is a place with ample entertainment. Rotterdam is a centre
for photography and design and has a plentiful range of well attended
festivals.
The series of
programmes entitled Plezierstad
(Fun City)
expresses this cultural vitality and supports it. A film made for the occasion
shows a hundred years in the city. s history. A large exhibition about
the period between the wars (the Interbellum) in Rotterdam, for which all the
museums and treasure houses in the city are providing assistance, demonstrates
the links between that time and the present. An exclusive, new show by Mini
& Maxi adds lustre to the new Luxor Theatre. Paul de Leeuw honours the last
year of the important, old Luxor Theatre with a special programme.
2. Stad van vele culturen
Demografisch gesproken is Rotterdam een
multi-etnische stad: een stad die vele talen, kleuren en culturen een plek
biedt. Maar dat gegeven maakt de stad niet automatisch tot een multiculturele
stad. Cultuur kan twee schijnbaar tegengestelde fenomenen - diversiteit en
samenhang - verbinden. Aan de ene kant benadrukt cultuur het verschil, aan de
andere kant schept cultuur een gemeenschappelijke ruimte voor dat verschil. Die
ruimte voor verschil kan alleen bestaan als zij van alle kanten wordt
gerespecteerd. Zij kan niet worden afgedwongen door een dominante cultuur.
Verhoudingen tussen verschillende culturele identiteiten zijn aan constante
verandering onderhevig. Het antwoord op de vraag wat centrum is en wat
periferie, wat centraal is en wat marginaal, luidt voortdurend anders.
Een stad als Rotterdam, die wordt gekenmerkt door
hevige en snelle processen van heterogenisering, moet zich steeds opnieuw afvragen
waar haar kansen en mogelijkheden liggen voor datgene wat de groeiende diversiteit
bindt. Rotterdam doet dat op verschillende manieren in zijn cultuurpolitiek,
zijn programma. s van sociale vernieuwing en in verschillende
aspecten van zijn grote stedenbeleid en sociaal-culturele beleid.
Belangrijk is dat de culturen van de stad de
kans krijgen zich te tonen en dat de term cultuur een
gezicht krijgt. Rotterdam 2001, Culturele Hoofdstad van Europa, wil op dit gebied
twee dingen bereiken. De programma. s willen de kwestie benadrukken van verschil en kansen bieden voor samenhang zowel
diepgaand aan de orde te stellen als breed en toegankelijk presenteren. Dat
gebeurt bijvoorbeeld in de programmaserie
Steden van Erasmus, in het interreligieuze programma Preken voor andermans parochie en in het internationale project Erasmus 2001.
2.
City of many cultures
From a demographic
point of view Rotterdam is a city of many ethnic groups: a city which gives
room to a diversity of languages, colours and cultures. This fact does not
automatically make Rotterdam a multicultural city, however. Culture can bring
together two seemingly opposing phenomena . diversity and cohesion. On the one
hand, culture highlights the difference, on the other hand, culture creates
room in the community for that difference. Room for that difference can exist
only when it is respected from all sides. It cannot be enforced by a dominant
culture. Relationships between different cultural identities are subject to
constant change. The questions as to what is the centre, what is the periphery,
what is central and what is marginal keeps drawing a different response.
A city such as
Rotterdam, which is characterised by intense and rapid processes towards
heterogeneity, must keep asking itself afresh what its options and
possibilities are to bind the growing diversity together. Rotterdam achieves
this in various ways through its policy on culture, its programmes of social
renewal, and in various aspects of its metropolitan policy, and socio-cultural
policies.
It is important that the cultures in the city
are given the opportunity to show themselves and that the term culture is given a face. Rotterdam 2001,
Cultural Capital of Europe, intends to achieve two things in this area. The
programmes intend to raise the issues of emphasis
on difference and offering
opportunities for cohesion and also to present them in a broad and
accessible way. This is what is achieved in the series of events called Steden van Erasmus (Cities of Erasmus)
or the interreligious programme Preken
voor andermans parochie (Preaching in a different parish) and the
international Erasmus 2001 project.
3. Stad van verhalen
Behalve een podium voor talloze vertellingen is
de stad een bron van vele verhalen. Soms bepalen die verhalen de identiteit van
een stad. Zo lijkt Dublin echter en intenser in James Joyce. s sleutelroman Ulysses dan in werkelijkheid. Voor
Petersburg geldt hetzelfde in de gelijknamige roman van Andrej Bjelyj. En het
fictieve Berlijn in Berlin Alexanderplatz van
Alfred Döblin lijkt reëler dan het . echte. Berlijn.
Proza, beeldproducties en de podiumkunsten
zijn de voertuigen bij uitstek van verhalen en vertellingen. Door hun
artistieke verdichting zijn ze in staat om te ontroeren, herkenning op te
roepen en identificatie te bewerkstelligen. Kortom, om betrokkenheid te creëren
en vragen op te roepen.
Verhalen over de stad en haar bewoners komen
aan de orde in de programmaserie Jij De
Stad. Brutale en brave verhalen, verontrustende en geruststellende, simpele
en gecompliceerde verhalen worden op onverwachte plaatsen verteld, vertaald,
verbeeld en verklankt in licht en geluid, journalistieke en literaire vormen.
Een stad van zoveel culturen als Rotterdam doet een maximaal beroep op de
zintuigen. Zij kent talloze klanken en ritmes, geuren, smaken en vormen van
tactiliteit. Jij De Stad maakt een
groot aantal daarvan zichtbaar, hoorbaar en op andere manieren ervaarbaar voor
alle bewoners en bezoekers van Rotterdam.
3.
City of stories
In addition to being a
stage for the telling of countless stories, the city is also a source of many stories.
At times these stories determine the identity of the city. Dublin, for instance,
seems more real and intense in James Joyce. s roman à clef Ulysses than it is in reality. The same
applies to Petersburg in the novel of that name by Andrej Bjelyj. And the
fictional Berlin in Berlin Alexanderplatz
by Alfred Döblin seems more
real than the . real. Berlin.
Prose, images and
stage art are the chosen vehicles of stories and storytelling. Their artistic
condensation gives them the power to move, create recognition and invite
identification, to create a sense of involvement and raise questions, in short.
Stories about the
city and its people are presented in a series of events called Jij de Stad (You - The City). Crude and
respectable stories, disturbing and reassuring stories, simple and complicated
stories are recounted in unlikely places, are translated, transferred into
image and transformed into light and sound, expressed in journalistic and in
literary forms. A city with as many cultures as Rotterdam appeals intensely to
the senses. Myriads of sounds and rhythms, scents, flavours and tactile forms,
they are all there. Jij de Stad
(You -
The City) makes many of these visible, audible and able to be experienced in other
ways for all of Rotterdam. s inhabitants and visitors.
4. Vitale Stad
Een belangrijke bedreiging van de stedelijke
samenleving vormen de voortdurende processen van uitsluiting en marginalisering
van bepaalde groepen mensen. Elk specifiek kenmerk van een persoon of van een
groep, iedere afwijking van de dominant geachte standaard lijkt te leiden tot
vormen van uitsluiting.
Soms lopen uitsluiting en marginalisering
via etnische kenmerken, soms via leeftijd, soms via religie, soms via sekse en
seksuele voorkeuren, dan weer via afwijkingen van het vigerende
gezondheidsideaal. In veel gevallen krijgen genoemde processen vorm via
stigmatisering en worden mensen als dat kenmerk, als die eigenschap
gedefinieerd en vallen er volledig mee samen. Alle andere mogelijkheden,
kwaliteiten en faculteiten worden verdonkeremaand door de opsluiting in de
stigmatisering: de ouderen, de afgekeurden, de daklozen, de verslaafden, de
vluchtelingen, de zieken, de illegalen en ga zo maar door.
De programmaserie Vitale Stad draait deze stigmatiserende manier van denken om. Vitale Stad gaat uit van de kwaliteiten, de creativiteit
en de vitaliteit die voortkomen uit het . anders zijn dan anderen.
. Vitale Stad heeft het niet over
problemen, stigma. s en marginalisering maar over potenties, kwaliteiten en
kansen.
4.
Vital City
A serious threat to
communal life in the city comes from the ongoing processes of excluding and
marginalising certain groups of people. Each specific characteristic of a
person or a group, every divergence from what is considered to be the dominant norm
seems to lead to forms of exclusion.
Sometimes exclusion
and marginalising occur in response to ethnic peculiarities, sometimes to age
or religion, sometimes to sex and sexual orientation, at other times in
response to deviations from the prevailing image of ideal health. In many cases
these processes are shaped through stigmatization, and people are defined on the basis of a certain characteristic
or quality, and are fully associated therewith. All other possibilities,
qualities and faculties are suppressed and ignored as a consequence of these
stigmas: people who are old, the rejected, homeless, addicts, fugitives, sick,
illegal immigrants and so on.
A series of events
called Vitale Stad (Vital City) turns
this stigmatizing way of thinking around. Vital
City starts
with the qualities, the creativity and
the vitality that result from . being different from others. . Vital City is not about problems,
stigmas and being marginalised but about potential, qualities and
opportunities.
5. Young@Rotterdam
Rotterdam
is de enige stad in Nederland die zich verjongt. Geen wonder dat jongeren zich
aangetrokken voelen tot deze stad, met haar openheid naar de toekomst, haar
dynamiek en haar diversiteit. De laatste decennia was Rotterdam een broedplaats
voor jongerencultuur. Een laboratorium voor vele jonge kunstenaars en
ontwerpers en kraamkamer van nieuwe muziekstromingen en trends. Het feit dat
binnen die jongerenculturen de diverse etnische culturen zich veel makkelijker
en vanzelfsprekender vermengen dan elders, maakt ze des te belangrijker.
De programmaserie Young@Rotterdam stelt die jongerenculturen aan de orde. Om een
staalkaart te kunnen maken van jongerenculturen, daagt zij talentvolle jongeren
uit zich te laten zien en horen. Het streven is om datgene wat jongeren
bezighoudt, wat hen drijft en wat zij maken en uitvinden, voor het voetlicht te
brengen en zo voor een breder publiek zichtbaar te maken. Schip de Zeemeeuw,
een van de boten van het Buitenmuseum van het Maritiem Museum, is het centrum
van Young@Rotterdam. In ieder geval
hier worden programma's in elkaar gesleuteld en gepresenteerd. Voorts zullen de
programma's zich op allerlei andere plekken manifesteren, waar je ze wel en
waar je ze niet verwacht.
5.
Young@Rotterdam
Rotterdam is the
only city in The Netherlands which is rejuvenating itself. No wonder then, that
young people feel attracted to this city with its openness to the future, its
dynamic nature and diversity. During the last decades Rotterdam has been a
breeding ground for youth culture. A laboratory for many young artists and
designers, and breeding ground for new musical movements and trends. The fact
that within these youth cultures the various ethnic cultures are able to mix in
much more easily and naturally than elsewhere, makes it all the more important.
A series of
programmes called Young@Rotterdam brings this
youth culture to the fore. In order to make a sampling of youth culture, talented
young people are challenged to let themselves be seen and heard. The
aim is to bring into the spotlight whatever holds the interest of young people,
spurs them on and what they create and discover, and to expose these things
to a wider audience. . Schip de Zeemeeuw. , one of the boats in the
Outdoor Display of the Maritime Museum is the Young@Rotterdam centre. This is where programmes are put together
and presented. From then on these programmes will turn up in other places,
likely places and not so likely places.
6. Stedelijk wonen en de stad als huis
In de 21e eeuw ligt het
percentage stadsbewoners boven de 50% van de wereldbevolking. In Europa is dat
al 75%. Tegelijkertijd hebben de grote Europese steden moeite hun bewoners vast
te houden en groeit de suburbanisatie. Rotterdam kampt met beide
ontwikkelingen.
In de tweede helft van de twintigste eeuw
heeft Rotterdam internationale naam en faam opgebouwd met programma's op het
gebied van de ruimtelijke ordening, de stedenbouw en de architectuur, die
beoogden de aantrekkelijkheid van de stad als woon-, werk- en leefmilieu te
verhogen. De Wederopbouw en de stadsvernieuwing zijn daar voorbeelden van. Ook
nu heeft de stad op deze gebieden een rijk gevulde agenda, met aandachtspunten
als hoogbouw, binnenstedelijke verdichting, openbaar vervoer, de manier waarop
de stad zich verhoudt tot de rivier, de multiculturele stad, de stad als
landschap, de attractiviteit van de stad en de verhouding tussen de stad en de
regio.
In veel van deze aandachtspunten speelt
cultuur een actieve rol. Rotterdam 2001, Culturele Hoofdstad van Europa, vindt
dit van groot belang en besteedt daarom aandacht aan de culturele dimensies van
twee elementen van de ontwikkeling van de fysieke stad: het wonen en de
openbare ruimte.
Rotterdam was in de twintigste eeuw een
laboratorium voor experimenten, met name op het gebied van de massawoningbouw -
en daarmee een broedplaats van ideeën over samen leven en de samenleving. Deze
belangrijke (sociale) woningbouwtraditie, die zich zo prominent manifesteert in
Rotterdam, dreigt momenteel ondergesneeuwd te raken. Mede daarom vindt er in
2001 - het jaar waarin de Woningwet 100 jaar bestaat - naast een nationale
tentoonstelling over wonen in Nederland in de twintigste eeuw en in de
toekomst, een aantal projecten plaats onder de titel Thuis in Rotterdam die ingaan op heden, verleden en toekomst van
wonen en woonculturen in de stad.
Openbare ruimte is een belangrijk thema omdat
hierin de ziel van de stad besloten ligt. Openbare ruimtes zijn plaatsen van
ontmoeting, van zien en gezien worden. Plekken voor uitwisseling en confrontatie
en om zomaar . alleen onder anderen. te zijn.
Toenemende privatisering van openbare ruimte door individuen
en groepen en de huidige ontwikkeling dat steeds meer plekken gedomineerd worden
door één enkele functie - hier wordt gewinkeld, gehangen of gedeald en
niks anders waardoor vele mensen worden buitengesloten . maken echter dat
steeds minder zogenaamde . openbare ruimte. nog echt . publiek domein.
is in de zin van een plek waar iedereen zich welkom voelt.
Rotterdam 2001 schenkt daarom extra aandacht
aan projecten die uit zijn op een herwinning van het publieke karakter van de
openbare ruimte. Hierbij gaat het zowel om de fysieke ruimte van singels en
parken, rivieroevers, tuinen en delen van woonwijken als om een onderzoek naar
de mogelijkheden die de nieuwe technologieën bieden aan een nieuw type openbare
ruimte: de virtuele publieke ruimte.
6.
Living in a city and the city as a home
In the 21st century
the percentage of people living in cities amounts to more than 50% of the
world. s population. In Europe it is as much as 75%. European cities are
experiencing difficulties holding on to their inhabitants, yet, at the same
time, the development of suburbs continues. Rotterdam is struggling with both
these trends.
In the second half of the twentieth
century, Rotterdam achieved an international name as well as fame for itself
with programmes for town and country planning, civic construction and architecture
which were aimed at enhancing the city. s attractiveness in
terms of a residential, workplace and lifestyle environment. The Wederopbouw
(the name given to Rotterdam. s remarkable reconstruction of itself)
and urban renewal are notable examples. These days, too, the city has an
elaborate programme in these areas with special attention to high-rise blocks,
inner city congestion, public transport, the city. s relationship with
the river, the multicultural nature of the city, the city as landscape, the
attractiveness of the city and the relationship between the city and its
surrounding region.
In many of these
areas of concern, culture plays an active part. Rotterdam 2001, Cultural
Capital of Europe, considers this of great importance and is therefore paying
particular attention to the cultural dimensions of two elements of the
development of the city as a physical entity: the home and public space.
In the twentieth century
Rotterdam was a laboratory for experiments, particularly in the field of
mass homebuilding . and thus a breeding place for ideas about living together
and society. This important (social) housing tradition, which has always
manifested itself so prominently Rotterdam is at risk of being snowed under.
For this reason, in 2001 . the year of the Housing Act. s 100th
anniversary . in addition to a national exhibition on housing in The
Netherlands in the twentieth century and in the future, there will also be a
number of projects called Thuis in
Rotterdam (At home in Rotterdam) which will focus on present, past and
future housing and cultures in the city.
Public areas is an important theme
as it is there that the soul of the city is evident. Public areas are
places where people meet, come to see and be seen, areas for exchanges and
confrontations or for just being . alone among others. .
Privatisation of public areas
by individuals and groups is on the increase and there is currently a
trend to more and more places being dominated by one single function .
this is for shopping, hanging out or dealing and nothing else, thus shutting out
large numbers of people. These factors are the cause of less and less so-called
. public areas. genuinely being . public property. in the sense of
being an area where everyone feels welcome.
Rotterdam 2001 is
therefore paying extra attention to projects which are aimed at regaining the
public character of public areas. This concerns the physical areas of canals
and parks, riverbanks, gardens and parts of residential areas as much as a
study of the opportunities offered by new technologies for a new type of public
areas: the virtual public areas.
7. Werkstad
Rotterdam Werkstad is ongetwijfeld het meest
hardnekkige cliché dat er over deze stad bestaat - en daar is eigenlijk niks
mis mee. Er kleven noties aan als een stad van weinig woorden, van niet lullen
maar doen, van een stad waar de overhemden met opgestroopte mouwen in de
winkels hangen. Een stad van werkers, van vroeg naar bed en (al dan niet)
gezond weer op.
Ook al komt de werkelijkheid van Rotterdam
lang niet overal meer overeen met dat imago, als geuzennaam is Rotterdam Werkstad nog altijd heel goed
bruikbaar.
In het jaar 2001 staat de titel Werkstad voor een grote serie
experimentele culturele activiteiten. Het gaat om broedplaatsen en
kweekvijvers, culturele laboratoria en artistieke werkplaatsen, om workshops en
internationale uitwisselingen, Master Classes en diverse bijdragen aan het
programma van de Erasmus Universiteit Rotterdam en van de Hogeschool Rotterdam.
Zo gaat Werkstad ook over de
productie en distributie van kennis. Als een uitdrukking van nieuwe takken van
de culturele industrie is Werkstad
bijvoorbeeld een voorbode van de toekomstige culturele activiteiten in het
voormalig pakhuis Las Palmas, dat met het varende culturele laboratorium de
Stubnitz aan de programmaserie Werkstad een
onderkomen biedt.
7.
Working City
Rotterdam, Working City, is without
doubt the most persistent cliché in use about the city . and there is actually
nothing wrong with it. It suggests notions about a city of few words, such
cries as . don. t just talk but get stuck into it. , about a city
where you buy shirts off the peg with their sleeves already rolled up. A city of
workers, of early sleepers and early risers. (maybe).
Though the reality
of Rotterdam in many instances no longer bears out that image, the nickname Rotterdam, Working City continues to
serve the purpose well enough.
In the year 2001 the
title Werkstad (Working City)
represents a large range of experimental activities. It is about breeding
places and hatcheries, cultural laboratories and artistic workplaces, about
workshops and international exchanges, Master Classes and various contributions
to the programme of the Erasmus University of Rotterdam and the Rotterdam
College of Advanced Education. Working
City is also about producing and spreading knowledge. As an expression of
new branches of the cultural industry Working
City, for example, heralds future cultural activities in the former
warehouse, Las Palmas, which, with its floating cultural laboratory, Stubnitz,
is providing accommodation to the Working
City events.
8. Periferie centraal
Rotterdam bestaat op vele schaalniveaus. Het
is een verzameling straten en pleinen, een conglomeraat van buurten, een
verzameling dorpen, een hoeveelheid deelgemeenten, een aantal cultuurzones, een
verstedelijkt landschap, een waterrijke regio, een stad die tegelijkertijd
provincie is of een krachtpunt binnen de Randstad, een poort naar Europa, of
een mondiaal knooppunt - het is maar vanuit welk perspectief je ernaar kijkt.
In deze serie programma. s wordt de stad
bekeken vanuit het perspectief van de regio. Achttien gemeenten uit de omgeving
van Rotterdam hebben het motto van Rotterdam 2001 omgekeerd tot het motto Vele steden maken Rotterdam. Rode
draden in de programmaserie zijn een speurtocht naar de identiteit van de
verschillende gemeenten en de relatie tussen de periferie en de grote stad.
8.
The Periphery at the Centre
Rotterdam exists on
many scales. It is a collection of streets and squares, a conglomeration of
neighbourhoods, a collection of villages, a quantity of boroughs, a number of
culture zones, an urbanised landscape, a region rich in water, a city which is
simultaneously a province or a focal point of power within its urban
agglomeration, a gateway to Europe or a global junction . it depends on which
angle you look at it from.
In this series of
events the city is viewed from the perspective of its region. Eighteen
municipalities from the area surrounding Rotterdam have turned the motto of
Rotterdam 2001 around into the motto Vele
steden maken Rotterdam (Many cities make Rotterdam). The leitmotivs in this
series of events combine into a journey of discovery into the identity of the
various municipalities and the relationship between the periphery and the big
city.
9. Stad van de Toekomst
Meer dan vijftig procent van de kinderen die
in Rotterdam worden geboren, is niet van oorspronkelijk Nederlandse afkomst. De
komende jaren zal dat percentage nog aanmerkelijk oplopen. Dat betekent dat
Rotterdam, dat nu al een door en door multi-etnische stad is, dat alleen nog
maar meer zal worden.
In de programmaserie Stad van de Toekomst staan ontdekking, ervaring en uitwisseling op
cultureel en artistiek gebied centraal. De stad is opgevat als een ervaring:
een leerzame, avontuurlijke en vermakelijke omgeving waar veel aan te beleven
valt. De programma-onderdelen gaan over culturele vernieuwing in relatie tot
het onderwijs, sociale vernieuwing en grote stedenbeleid.
In de wereld van de kinderen en de jongeren
liggen de grenzen tussen verschillende culturen anders. Ze zijn beweeglijker,
minder strikt en minder bepaald door vooroordelen dan in de beleving van de
meeste volwassenen. De programmaonderdelen van Stad van de Toekomst laten dat zien. Zo is de Stad van de Toekomst niet alleen een lerende stad, maar heeft ze
op haar beurt aan anderen veel te leren. Stad
van de Toekomst zetelt in Villa Zebra, het kinderhoofdkwartier van
Rotterdam 2001.
9.
City of the Future
More than fifty
percent of the children who are born in Rotterdam is not of Dutch origin. In
future years that percentage will continue to show a substantial increase. This
means that Rotterdam which is already a thoroughly multicultural city will only
become more so.
The focus of the
series of events called Stad van de
Toekomst (City of the Future) is on discovery, experience and exchange on a
cultural and artistic level. The city is perceived as an experience: an educational,
adventure-filled and entertaining environment from which a lot can be learned.
Various parts of the programme are about cultural renewal in relation to
education, social renewal and metropolitan policy.
In the world of
children and the young the boundaries between different cultures are of a
different order. They are more flexible, less strict and based much less on
prejudices than is the case for most adults. Parts of the programme for City of the Future are a demonstration
of this. The City of the Future is therefore not only a city
which is in the process of learning but which, in its turn, offers much to
others for learning. City of the Future is
housed at Villa Zebra, the children. s headquarters for Rotterdam 2001.
10. Stromende Stad
De ligging van Rotterdam, aan de monding van
een delta waar twee grote Europese rivieren in zee verdwijnen, gaf de stad de
titel Poort van Europa. De ligging
aan zee maakte Rotterdam tot mondiaal knooppunt. Rotterdam is een stad die haar
geschiedenis, haar economie en haar toekomst gekenmerkt weet door stromen: door
stromen goederen, stromen mensen, stromen ideeën en stromingen van en binnen
culturen.
In de programmaserie Stromende Stad gaat het behalve om Rotterdam als logistiek mondiaal
knooppunt over de Europese dimensies van de stad en over de stromen mensen die
haar tot een migratiestad maken. Rotterdam was en is een komen en gaan van
culturen: van emigranten naar andere werelddelen en van immigranten uit andere
werelddelen. Het feit dat Rotterdam een internationaal ontmoetingspunt is,
maakt het tot een stad die openstaat voor vernieuwing en verandering - tot een
stad die niet zozeer is, maar wordt, die voortdurend aan verandering onderhevig
is en daar trots op is.
Maar ook letterlijk maakt het stromende water
de stad tot wat zij is, stad aan de rivier, havenstad, stad aan de zee. Het
water is de levensader van de economie en verwijst Rotterdam over de rivieren
naar Europa en over de zee naar alle continenten.
Water is ook symbool voor de oorsprong van
het leven, het verwijst naar datgene wat culturen verbindt en naar datgene wat
ze met elkaar gemeen hebben. Waar de stroming afneemt en het water schaars
wordt, beginnen migratiestromen, gaan vluchtelingen stromen. In stromende stad
bevinden zich projecten en programma's die deze karakteristiek van Rotterdam
aan de orde stellen. Programma's die uitdrukking zijn van zowel mondiale als
Europese dimensies van Rotterdam.
10. Fluid City
Rotterdam. s position
at the mouth of a delta where two major European rivers disappear into the sea,
gave the city its name Gateway to Europe.
Its location by the sea has made Rotterdam a global junction. Rotterdam is a
city whose history, economy and future have been defined by flowing things: the
flow of goods, flow of people, flow of ideas and the flow and intermingling of
cultures.
Apart from Rotterdam
as the logistically global junction the series of programmes called Stromende Stad (Fluid City) will be
about the European dimensions of the city and the flow of people which make it
a city of immigrants. Rotterdam was and still is a place where cultures come
and go: of emigrants to other parts
of the world and immigrants from other
parts of the world. The fact that Rotterdam is an international meeting point
makes it a city which is open to renewal and change . a city that is not
static but fluid, a city that is continually subject to change and is proud of
it.
But in a very
literal sense the flow of water also makes the city into what it actually is, a
city on a river, a port, a city by the sea. Water is the lifeblood of the
economy and refers Rotterdam to Europe and all the continents while the rivers
and the sea serve as the medium.
Water also
symbolises the origin of life and is a pointer to what connects cultures and
what they have in common. Wherever the flow dwindles and water becomes scarce,
migration flows begin, refugees begin to flow. Fluid City includes projects and events which study this
characteristic feature of Rotterdam.
They are events which are an expression of global as well as European
dimensions of Rotterdam.
Stedelijke cultuur, stad
van culturen en stad van cultuur
Het feit dat de agenda van Rotterdam 2001,
Culturele Hoofdstad van Europa, gevuld is met de bovenstaande thema's betekent
dat zij aandacht wil besteden aan zowel de stedelijke cultuur als aan de
diverse culturen van de stad, en aan Rotterdam als stad van cultuur. Daarom
zijn verschillende perspectieven gekozen, verschillende schaalniveaus
aangebracht en verschillende dimensies getoond. Vele verschillende lagen en
gezichten komen aan de orde.
Dus zijn er naast vrolijke verhalen ook
treurige verhalen, en behalve verhalen met een uitroepteken ook verhalen vol
vraagtekens. Er zijn verhalen die de trots van de stad verbeelden, maar ook die
haar worsteling laten zien.
Al die verschillende soorten verhalen samen
- officiële en officieuze, deftige en banale, overbekende en onbekende,
verrassende en vervelende, sombere en vrolijke, berustende en opstandige,
kritische en bevestigende, oude en nieuwe - vormen een raamvertelling. Een
raamvertelling die Rotterdam nu eens toont als een kleine, intieme ruimte, dan
weer als veelbelovende leegte; als een verlaten terrein of een tjokvolle
optocht - elke keer anders, maar tegelijkertijd steeds als Rotterdam.
Een van de meest fascinerende
raamvertellingen die over een stad gaat, wordt verteld in het boek Onzichtbare Steden van de Italiaan Italo
Calvino. Hierin beschrijft beroepsreiziger Marco Polo aan Kublai Khan, de
keizer der Tartaren, de steden die hij op zijn reizen heeft bezocht en die aan
zijn fantasie zijn ontsproten.
Het is een buitengewoon fascinerend boek dat
herinneringen, ervaringen en toekomstdromen op een vanzelfsprekende manier met
elkaar vermengt. Doodgewone zaken uit het dagelijks leven worden vermengd met
verlangens, ambities en fantasieën van stedelingen. Het ene hoofdstuk vertelt
hoe een stad communiceert, het andere over namen en tekens van steden of over
hoe een bepaalde stad voelt, ruikt en klinkt. Het feit dat Marco Polo erover
vertelt, maakt verborgen steden niet minder geheimzinnig. Het feit dat hij ze
heeft gezien, haalt onzichtbare steden niet uit het rijk der verbeelding.
Nergens wordt de veelkleurigheid, de
veelsoortigheid, de gelaagdheid, de meerduidigheid, de veelzijdigheid en de
diversiteit van de stad zo indringend, zo poëtisch en zo overtuigend verwoord
als in Onzichtbare Steden. Aan het
einde blijken alle verhalen in feite over één stad te gaan: Venetië, de
geboorteplaats van de verteller Marco Polo. Dit boek was een belangrijk uitgangspunt
voor de manier waarop Rotterdam 2001, Culturele Hoofdstad van Europa, kijkt
naar de stad. Wat in het boek geldt voor Venetië, geldt hier en nu voor
Rotterdam: Rotterdam is Vele Steden.
Maar behalve het feit dat Rotterdam 2001
naar verschillen binnen de stad kijkt, vindt zij het van het grootste belang om
te kijken naar de krachten die heden ten dage mensen nog samenbrengt: naar de
rode draden die, zo nu en dan, hier en daar, verbindingen maken in al die
verscheidenheid. Artistieke krachten die zorgen voor cohesie in een samenleving
die steeds meer in groepen en groepjes, in doelgroepen en splintergroeperingen
uit elkaar valt.
De tien genoemde onderwerpen zijn als
verhalen over de stad. Ze vertellen in verschillende vormen en in verschillende
artistieke talen over scènes uit het dagelijks leven van Rotterdam: over de
fascinaties en de ambities van de diverse bevolkingsgroepen, over de
zintuiglijke avonturen die er te beleven zijn en over de vele dromen en
fantasieën die er leven. Ze verhalen over kansen en bedreigingen, mogelijkheden
en remmingen, hoop en verwachtingen en over een cultuur van culturen die het
leven in Rotterdam kleur geeft.
Samen geven al deze stedelijke vertellingen
vorm aan de vele steden die Rotterdam in zich bergt. Ze maken de kloof
zichtbaar tussen heden en toekomst en tussen droom en daad. Zo beschouwd zijn
de verhalen die Rotterdam 2001 over de stad vertelt zowel commentaar als
kritiek en tegelijk een bron van energie en van culturele onrust.
City
culture, city of cultures and city of culture
The fact that the
agenda for Rotterdam 2001, Cultural Capital of Europe, is filled with the
themes described above demonstrates the aim to provide a focus on city culture
as well as the various cultures of the city, and on Rotterdam as a city with
culture. For that reason various perspectives were chosen and a structure
created according to the various scales, and a variety of dimensions has been
highlighted. Many different layers and faces are all given consideration.
It means that
cheerful stories are presented alongside sorrowful stories and stories with an
exclamation mark alongside stories full of question marks. There are stories
which convey the pride of the city but also ones which show its struggles.
All those different
tales taken together . official, unofficial, dignified or banale, overfamiliar,
unknown, astounding or boring, gloomy or cheerful, resigned, rebellious,
critical or affirmative, old and new . are all part of the narrative framework.
A framework which conveys Rotterdam sometimes as a small intimate space but
then again as an empty space which holds a lot of promise, or as as a deserted
land or a crowded pageant . different every time, but at the same time always
Rotterdam.
One of the most
fascinating narrative frameworks which is about a city can be found in the book
Invisible Cities by Italian writer
Italo Calvino. In this tale the professional traveller Marco Polo gives Kublai
Khan, emperor of the Tartars, descriptions of the cities which he has visited
during his travels and which have taken hold of his imaginination.
It is an
exceptionally fascinating book which interweaves memories, experiences and
visions for the future in a very natural, matter-of-fact way. Very ordinary
everyday matters are mingled with townsfolks. longings, ambitions and
fantasies. One chapter recounts how a city communicates, the next tells about
city names and signs or describes the feeling, smells and sounds of a certain
city. Although Marco Polo speaks of these things, this does not make hidden
cities any less mysterious. The fact that he has seen them does not remove
these invisible cities from the realm of the imagination. Nowhere does one find
such a penetrating, poetic and convincing expression given to the many colours,
the great variety, the many layers, contradictions, the many facets and the
diversity of a city as in Invisible Cities. At the end it is revealed that
all the stories are in fact about one city only, namely Venice, the birthplace
of the storyteller, Marco Polo. This book has provided an important point of
departure for how Rotterdam 2001, Cultural Capital of Europe, views the city.
What applies to Venice in this book, applies here and now to Rotterdam: Rotterdam is Many Cities.
While Rotterdam 2001
looks at the differences existing in the city, what is considered most
important of all is to look at the strengths which bring people together today:
the leitmotivs which, every now and then, here and there, create connections in
the midst of all this diversity, artistic strengths which bring about cohesion
in a communal life which is fragmenting more and more into groups, little
groups, target groups and splinter groups.
The ten subjects
which have been mentioned may be regarded as stories about the city. In
different forms and in different artistic languages, they portray scenes from
daily life in Rotterdam: they tell about the fascinations and ambitions of
various sections of the population, about the sensory adventures which may be
experienced and about the many dreams and fantasies which exist. They recount
stories of opportunities and threats, of possibilities and restraints, hopes
and expectations, and of a culture of cultures which lends colour to life in
Rotterdam.
Together these urban
narratives express the many cities which are contained within Rotterdam. They
make visible the chasm between present and future and between dream and action.
From this point of view, the stories which Rotterdam 2001 tells about the city
provide a commentary as well as a critical review and, at the same time, a
source of energy and of cultural unrest.
<NB: volgend stukje apart lay-outen; b.v.
als inspringend stuk, dat apart van de rest gelezen kan worden>
Stel dat Marco Polo in Onzichtbare Steden over Rotterdam had verteld. Dan had een van zijn
verhalen als volgt kunnen luiden:
. Eerst vertel ik u van Rotterdam als van een
Stad zonder Eigenschappen. In deze metropool van grijze steen staat een glazen
gebouw, met in elk vertrek een doorzichtige stalen bol. In elke bol reflecteert
een blauwachtige spiegeling van steeds een nieuwe stad. Het zijn alle mogelijke
vormen die de stad had kunnen aannemen als zij niet om de een of andere reden
de stad was geworden zoals wij haar vandaag de dag zien.
Ieder decennium was er wel weer iemand
anders die, met het beeld van de bestaande stad voor ogen, een manier bedacht
om er ideale stad van te maken. Om er maar een paar te noemen: de Moderne stad,
de Wederopbouwstad, de Compacte stad, de Complete stad, de Attractieve stad.
Maar terwijl hij bezig was met het vervolmaken van zijn model, was de stad al
niet meer dezelfde stad als toen hij begon. Daarmee schrompelde datgene wat
gisteren nog een mogelijke toekomst voor de stad was geweest, ineen tot een
stuk speelgoed in een doorzichtige stalen bol.
Het glazen gebouw met in ieder vertrek een
doorzichtige stalen bol is nu een museum. Iedere bewoner kan er de stad uit
kiezen die overeenkomt met zijn verlangens. Hij kan die bekijken, zich erin
verlustigen en zich in gedachten spiegelen in de singels die haar doortrekken
(als die tenminste niet gedempt zijn). Zo wordt deze stad zichtbaar als vele
steden: als een metropool van grijze steen en als de vele andere modellen, die
in hun doorzichtige stalen bollen spiegelen. Niet omdat ze allemaal even echt
zijn, maar omdat ze allemaal bedacht zijn, omdat ze verlangens uitdrukken en de
lust om het werkelijke ideaal te maken.
De ene stad, die van de grijze steen, bevat
wat algemeen wordt beschouwd als noodzakelijk maar dat niet perse is. De andere
steden belichamen datgene wat men zich als mogelijkheid heeft voorgesteld, maar
wat dat een minuut later al niet meer was..
< de inzet loopt tot hier>
Suppose Marco Polo. s
narrative in Invisible Cities had been about Rotterdam. One of his tales might
have gone as follows:
. But, first of all,
I will tell you about Rotterdam as a City without Qualities. In this metropolis
of grey stone, in the centre of that city there is a glass building each room
of it featuring a transparent, steel ball. In each ball you see, as a model for
that city, a new city again and again, in a bluish colour. They are the forms
that the city could have taken on if it had not become the city, for some
reason or other, as we see it today. In each decade there was somebody who,
having the existing city in mind, had thought up a way to make it the ideal
city. To list only a few: the modern city, the rebuilt city, the unfolded city,
the compact city, the complete city, the attractive city. But while he built
his model, that city was not the same city a short time ago. And what could
have been a future for it, is now only a toy in a transparent, steel ball. The
glass building each room of which featuring the transparent, steel balls, has
become a museum now. Each resident may choose the city that meets his desires;
look at it; enjoy it and mirror himself . in his thoughts . in the canals that
traverse it (at least if they have not been filled in). In this way the city
like many cities, must become visible, as a metropolis, and also by means of
the small models in their transparent balls. Not because they are all equally
real but because they have all been thought up, because they express desires
and the passion to realize the real ideal. That one city, that of grey stone,
contains what is generally considered as necessary, but it is not that yet; the
other cities contain what has been imagined as possible but were not just that
a minute later. .
De tentoonstellingen, voorstellingen, uitvoeringen, manifestaties, festivals,
boeken, debatten en wat dies meer zij, geven vorm en
inhoud aan de verhalen en daarmee aan de thema. s. Ze tonen het verschil, het
bijzondere, het andere en maken hier en daar samenhang mogelijk. Ze creëren
met andere woorden evenzeer de ruimte die het verschil mogelijk maakt, als
het bijzondere dat die ruimte interessant en leefbaar maakt. Culturele producties
en artistieke uitingen bewerken de werkelijkheid en spiegelen mogelijke
werkelijkheden voor. Ze registreren, documenteren, interpreteren, becommentariëren,
dromen en verbeelden ambities en fascinaties. Ze brengen de
diversiteit en heterogeniteit tot spreken. Ze kunnen onderling respect genereren
door dat respect te begrijpen als inzicht in het belang van en het
gevoel voor het verschil. Zo gezien zijn ze generatoren van culturele mobiliteit. De
selectie van de programma. s waarvan dit programmaboek de uiting is,
is gebaseerd op de uit de inhoud van de steden voorkomende vertellingen en op
het vermogen van de programma. s het bovenstaande te bewerkstelligen.
Het programma dat in dit boek wordt
gepresenteerd, wil van ganser harte een programma zijn van iedereen. Niet
alleen streeft het ernaar voor zoveel mogelijk verschillende publieken
interessant te zijn (of iets om zich over op te winden). Het is ook in zoveel
mogelijk opzichten een collectief product: een programma van en door de stad,
dat in samenwerking en in samenspraak met vele instellingen en initiatieven,
groepen en individuen is ontstaan. De vele fondsen, bedrijven en instellingen
die zo genereus waren om mee te werken, maken dit programma mede mogelijk;
daarmee is Rotterdam 2001, Culturele Hoofdstad van Europa, ook hun product.
De organisatie van Rotterdam 2001 heeft de
raamvertelling bedacht. Alle personen en partijen die op de een of andere
manier betrokken zijn, hebben geholpen die vertelling tot leven te wekken.
The exhibitions,
shows, performances, events, festivals, books, debates and whatever else, give
expression and substance to the stories and therefore the themes. They expose
what is different, special, otherness and enable occasional cohesion to be
achieved. In other words, they create the space which the difference has made
possible as much as the special qualities of difference that make this space
interesting and livable. Cultural productions and artistic expression create an
edited version of reality and conjure up other possibilities of reality. They
register, document, interpret, comment on dreams and imagined ambitions and
fascinations. They allow diversity and heterogeneity to talk together. They can
generate respect among many through the understanding that that respect is an
insight into the importance of and the feeling for difference. In this light,
they are generators of cultural mobility. The selection of programmes which
this book represents is based on the stories which have arisen out of what the
cities are and on the ability of the programmes to bring about their
expression.
The programme which is
presented in this book is wholeheartedly intended to be a programme for everyone.
Not only it is the aim that it is of interest to as many different audiences
as possible (or something to get excited about). It. s also as much as
possible the outcome of a collective effort: a programme of and by the city,
which has been realized in collaboration and consultation with many institutions
and intitiatives, groups and individuals. The many funds, companies and
institutions that were so generous in their collaboration, have made this
programme possible: this makes Rotterdam 2001, Cultural Capital of Europe,
their achievement as well.
The organisers of
Rotterdam 2001 had conceived the frame story. All individuals and groups which
were involved, in one way or other, have helped to bring that narrative to
life.
Tot slot
Rotterdam 2001, Culturele Hoofdstad van
Europa is een zoektocht naar de kwaliteiten van de vele verschillende steden
die Rotterdam in zich bergt. Het resultaat van die speurtocht, het programma,
is in feite een virtuele gids die toont wat de kracht is van cultuur en van de
vele culturen die in Rotterdam aanwezig zijn. Het toont hoe de stad Rotterdam
anno 2001 een culturele renaissance doormaakt die uniek is maar tegelijkertijd
heel gewoon lijkt, en die op hetzelfde moment zowel succesvol is als een pad
vol hindernissen.
Rotterdam 2001, Culturele Hoofdstad van
Europa, is een gids die de geschiedenis toont van de stad met de grootste haven
ter wereld, die nieuwe projecten ontwikkelt op oude plekken als Delfshaven en
de Kop van Zuid, die tegenstellingen kent die zo groot zijn als die tussen het
Oude Noorden en Kralingen; een stad met een West-Kruiskade die zich ontwikkelt
tot een klein Chinatown, een Wilhelminapier die zich opmaakt als nieuw
zakencentrum en met Tuindorp Vreewijk waar de klok voor eeuwig lijkt stilgezet
op een zondagmiddag in 1955.
Maar ook is het een gids van de steden die
in ons hoofd bestaan: van de gedaantes van de stad zoals we ons die herinneren
uit het verleden en zoals we die fantaseren voor de toekomst. Van steden die
een bedreiging lijken - vluchtsteden en verwarrende steden - van steden van
verlangen en steden die niet meer zijn dan een imago, van muzikale steden en
steden die er alleen zijn wanneer je ernaar luistert. En van een stad die van
dat alles een beetje is: Rotterdam.
Bert van Meggelen, intendant van Rotterdam
2001, Culturele Hoofdstad van Europa
In Conclusion
Rotterdam 2001,
Cultural Capital of Europe, is a search for the qualities of the many different
cities which Rotterdam encompasses. The end result of this search, this
programme, is in fact a virtual guide which shows the sort of strength which
lies in culture and in the many cultures which are present in Rotterdam. It
demonstrates the way in which the city of Rotterdam anno 2001 is going through
a cultural renaissance that is unique but, at the same time, seems very
ordinary, and that is both successful and an obstacle course at the same
moment.
Rotterdam 2001,
Cultural Capital of Europe, is a guide which shows the history of the city
which has the largest port in the world, which is developing new projects in
old places such as Delfshaven and Kop van Zuid, which is a place of contrasts
as great as those between the Oude Noorden (the Old North) and Kralingen, a
city with its West-Kruiskade which is becoming a little Chinatown, its
Wilhelminapier which is recreating itself as a new business centre and with
Tuindorp Vreewijk where the clock appears to have stopped forever on Sunday
afternoon 1955.
It is also a guide,
however, to the cities which exist in our minds, to shapes of the city as we
remember them from the past and as we see them in our dreams for the future, of
cities which seem like a threat, cities of escape, confusing cities, of cities
of our longing and cities which are no more than an image in our mind, of
musical cities and cities which exist only when you listen carefully. And, of a
city which combines a little of all of those: Rotterdam.
Bert van Meggelen, intendant of Rotterdam 2001,
Cultural Capital of Europe.
